فردا فصل جدید لیگ شروع میشه. فکر می کنم این چهاردهمین سالیه که لیگ ایران رو خیلی جدی می خوام دنبال کنم. از سال 74 تا حالا یعنی زمانی که فقط 9 سالم بود، فوتبال جذاب ترین و هیجان انگیزترین سرگرمی زندگیم بوده و هنوزم هست.
حتی خیلی خاطرات زندگیم متقارن شده با اتفاقات فوتبالی. مثلا وقتی از یک مراسم، یک مسافرت یا هر اتفاق دیگه تو زندگیم یاد می کنم، میگم روز فلان بازی بود که رفتم فلان جا.
برخلاف خیلی ها که فوتبال خارجی رو بیشتر دنبال می کنن، برای من فوتبال داخلی یه هیجان دیگه ای داره. فوتبال خارجی رو به خاطر زیبایی های فوتبال نگاه می کنم و موقع تماشا خیلی خونسرد هستم و خیلی برام تفاوتی نداره کی ببره و کی ببازه، اما وقت دیدن بازی های پرسپولیس یه حس و حال دیگه ای دارم. می تونم بگم پرسپولیس یادگار دوران بچگیمه. حس و هیجان و اشتیاقی که زمان دیدن بازی های پرسپولیس دارم از همون موقع که سنم یک رقمی بود تا حالا که نزدیک 22 سالمه همراهم بوده و هست.
هیچوقت هم پرسپولیس رو به خاطر بازیکن خاصی دوست نداشتم. شاید اون موقع که بچه بودم از احمدرضا عابدزاده خیلی خوشم میومد، اما مثل اونایی نبودم که پرسپولیس رو به خاطر عابدزاده یا به خاطر پروین دوست دارن، بلکه عابدزاده رو به خاطر پرسپولیس دوست داشتم.
پرسپولیس رو به خاطر اسم بزرگ و قابل احترامش که کمتر از نام ایران نیست و لوگوی تخت جمشید که روی پیرهنشه دوست داشتم و دارم.
خیلی دوست دارم فردا پرسپولیس مدل 87 رو ببینم. با توجه به تغییرات زیاد بازیکن ها، حدس زدن ترکیب دقیق تیم یه مقدار سخته. اما با شناختی که از قطبی دارم می دونم که تیم رو با سیستم 1-3-2-4 ارنج می کنه. احتمالا فردا معمارزاده دروازه بان پرسپولیسه. علیرضا محمد دفاع راست و مجتبی شیری دفاع چپ بازی می کنه. سپهر حیدری و نبی باقری ها دفاع میانی بازی می کنن. کریم باقری و مازیار زارع هافبک دفاعی هستن. نیکبخت هافبک چپ، بادامکی هافبک راست و پژمان نوری هافبک وسط بازی می کنه، البته اگر مصدومیت پتروویج برطرف نشده باشه. به عنوان تک فوروارد هم که ابراهیم توره بازی می کنه. امیدوارم بازی خوبی بشه.
باید منتظر بمونیم ببینیم فردا ساعت 17:45 قطبی چه ترکیبی رو می فرسته تو زمین و برآوردهای من تا چه حد درسته.
می تونم پیش بینی کنم فردا با وجود اینکه یک روز وسط هفته هستش، بیشتر از 80 هزار تماشاگر میان آزادی، وقتی استادیوم آزادی پر از طرفدارای پرسپولیسه و رقص پرچم های سرخ رو می بینم و شعار پرسپولیسه زلزله رو می شنوم، یه حس فوق العاده ای پیدا می کنم. حس غرور، حسی که نمی تونم وصفش کنم. حسی که از بچگی تا به حال همراهم هست.
فردا باید زودتر برم روزنامه و کارام رو انجام بدم و برگردم که بتونم بازی رو ببینم.

امین - یکشنبه 1387/05/13 |